Studium przypadku: jak rozwój kompetencji relacyjnych zwiększa produktywność organizacji

Podsumowanie

• Kontekst: Departament funkcjonujący pod wysokim poziomem stresu i rosnącą presją wyników
• Wyzwanie: Brak wzrostu produktywności mimo dużego zaangażowania i silnych kompetencji indywidualnych
• Interwencja: Relational OS™ wdrożony w codzienną pracę przez okres czterech tygodni
• Rezultat: wzrost postrzeganej produktywności pracy zespołowej o ponad 20%, spadek częstego odczuwania stresu o ponad 20%, wzrost oceny wsparcia koleżeńskiego o ponad 35%

Wyzwanie biznesowe

Wraz ze wzrostem oczekiwań dotyczących wyników oraz nasilającą się presją kosztową wiele organizacji doświadcza trudności w utrzymaniu produktywności zespołów. Nie dlatego, że pracownicy pracują mniej lub są mniej zaangażowani, lecz dlatego, że sama współpraca staje się coraz bardziej obciążona. W dynamicznych, hybrydowych i cyfrowo zapośredniczonych środowiskach pracy efektywność w coraz większym stopniu zależy od koordynacji, wspólnego rozumienia sytuacji oraz spójności decyzji podejmowanych między zespołami. Jednocześnie codzienne warunki, które wspierają skuteczną współpracę, stopniowo ulegają osłabieniu.

Te same mechanizmy stają się jeszcze bardziej widoczne, gdy organizacje dążą do budowania gotowości na AI. Pomimo szacowanych globalnych inwestycji rzędu 30–40 miliardów dolarów w korporacyjne rozwiązania GenAI, nowy raport MIT wskazuje, że 95% organizacji wciąż nie obserwuje mierzalnych zwrotów z tych inwestycji. Badanie opisuje rosnącą „lukę GenAI”, w której jedynie niewielka część inicjatyw generuje istotną wartość. Co kluczowe, podział ten nie wynika z jakości modeli czy dostępności talentów, lecz z przyjętego podejścia. Większość inicjatyw nie integruje AI z codziennymi procesami pracy, podejmowaniem decyzji oraz koordynacją między zespołami. W efekcie tempo adopcji technologii wyprzedza zdolność organizacji do wykorzystywania jej produktywnie na skalę całej firmy.

W opisywanym departamencie pracownicy byli wyraźnie zajęci i zaangażowani. Obciążenie pracą było wysokie, kalendarze wypełnione, a szybka responsywność stanowiła standard. Mimo to liderzy obserwowali rosnący poziom stresu, wolniejsze podejmowanie decyzji oraz malejące efekty wysiłku. Projekty wymagały coraz większej liczby poprawek, nieporozumienia szybciej eskalowały, a drobne napięcia pochłaniały nieproporcjonalnie dużo czasu i energii. Pomimo silnych kompetencji indywidualnych i jasnego kierunku strategicznego, produktywność była podważana przez sposób, w jaki praca odbywała się między ludźmi, a nie przez brak wysiłku czy ekspertyzy.

Co ujawniła diagnoza

Diagnoza relacyjna przeprowadzona na początku współpracy wykazała, że główne bariery produktywności nie wynikały z braku zaangażowania czy kompetencji, lecz ze sposobu, w jaki przebiegała współpraca między ludźmi. Wydajność była ograniczana przez:

• nadwyrężone zaufanie w codziennej współpracy
• luki w docenianiu, które stopniowo osłabiały motywację
• narastające poczucie, że wyzwania należy przetrwać, zamiast wspólnie rozwiązywać

Te dynamiki relacyjne pochłaniały czas, uwagę oraz energię emocjonalną, negatywnie wpływając na dobrostan i retencję. Pracownicy pozostawali zaangażowani, jednak koszty koordynacji były wysokie, a poziom stresu wzrastał, bezpośrednio osłabiając produktywność.

Interwencja: osadzenie Relational OS™ w codziennej pracy

Zamiast wprowadzać jednorazowe warsztaty czy dodatkowe inicjatywy, Relational OS™ został bezpośrednio włączony w istniejący sposób pracy. W ciągu czterech tygodni pracownicy korzystali z praktycznych narzędzi relacyjnych, które miały na celu:

• rozwijanie umiejętności przyjmowania perspektywy i budowania wspólnego rozumienia w codziennej współpracy oraz podejmowaniu decyzji
• umożliwienie małych, codziennych eksperymentów w obszarze doceniania, informacji zwrotnej i komunikacji, wzmacniających poczucie sprawczości i motywację
• redukowanie napięć w momentach presji, niezgody czy niepewności poprzez zwiększenie świadomości relacyjnej i zakresu wyboru reakcji

Celem nie była zmiana osobowości ani zwiększenie obciążenia pracą, lecz stworzenie infrastruktury relacyjnej, która wspiera skuteczną realizację zadań i codzienny dobrostan. Narzędzia były stosowane w bieżącej komunikacji, aby umożliwić praktykowanie nowych zachowań w czasie rzeczywistym i obserwowanie ich wpływu na innych.

Rezultaty: mierzalne zmiany w produktywności i dobrostanie

Po zakończeniu interwencji organizacja odnotowała wyraźne poprawy w kluczowych wskaźnikach:

• wzrost postrzeganej produktywności pracy zespołowej o ponad 20%
• spadek częstego odczuwania stresu o ponad 20%
• wzrost odsetka pracowników oceniających wsparcie koleżeńskie jako wysokie lub bardzo wysokie o ponad 35%

Zmiany te ograniczyły napięcia, poprawiły koncentrację i zwiększyły zdolność zespołów do realizacji zadań pod presją, bez dodatkowych kosztów czy zwiększania obciążenia pracą.

Kluczowe wnioski

To studium przypadku pokazuje często niedostrzegany obszar wpływający na produktywność. Gdy zdolność relacyjna ulega osłabieniu, wyniki spowalniają mimo rosnącego wysiłku. Pracownicy pracują ciężej, ale mniej efektywnie razem. Wzmacniając kompetencje relacyjne, liderzy byli w stanie odblokować wzrost produktywności poprzez odbudowę zaufania, sprawczości i jakości współpracy, przekształcając codzienne interakcje z barier w katalizatory wyników.

Dla organizacji, które chcą przyspieszyć produktywność bez pogarszania dobrostanu pracowników, dynamiki relacyjne są często brakującą dźwignią. Wczesne ich zaadresowanie umożliwia silniejszą realizację strategii, większą odporność oraz wyniki, które można utrzymać w czasie.

To studium przypadku stanowi część frameworku Relational OS™ autorstwa Oneness UP i pokazuje, w jaki sposób organizacje mogą wzmacniać kompetencje jedności relacyjnej, aby osiągać mierzalne rezultaty w obszarze wyników, kultury organizacyjnej oraz transformacji w erze AI.

Niniejsze studium przypadku stanowi własność intelektualną Oneness UP. Wszystkie dane klienta zostały zanonimizowane w celu zachowania poufności.